Kilka tygodni temu pojawiła się we mnie wizja symbolu, który stał się punktem wyjścia do dalszych rozważań. Przez ten czas wizja ta stopniowo się krystalizowała, aż osiągnęła formę, którą przedstawiam w tej publikacji. W trakcie pracy nad nią wielokrotnie modyfikowałem zarówno sam znak, jak i towarzyszący mu opis, starając się jak najpełniej oddać sens, który stopniowo się przede mną odsłaniał.
Pierwsza wersja symbolu miała postać przypominającą diament. Można ją interpretować jako obraz stanu świata w czasie, gdy ludzie będą już przygotowani na powtórne przyjście Mesjasza. Diament ten wyrażał jednak jedynie fragment znaczenia, które chciałem przekazać. Współczesna rzeczywistość duchowa i społeczna jest bowiem znacznie bardziej złożona. Dopiero zestawienie dwóch wersji symbolu pozwala zbliżyć się do pełniejszego zrozumienia jego sensu. Mam przy tym świadomość, że nie wszystkie znaczenia zostały jeszcze odkryte i że symbol ten nadal domaga się refleksji.
Symbol ten odnosi się do całej rzeczywistości, w jakiej funkcjonuje człowiek. Składa się on z kropek i linii w trzech podstawowych barwach, które niosą ze sobą określone znaczenia.
Czerwone kropki symbolizują ludzi, którzy mówią Bogu „nie”. Łączą je czarne linie, będące znakiem działania zła. Linie te obrazują próby zwodzenia i wciągania innych w królestwo, które sprzeciwia się Bogu. Czerwone kropki otoczone są czarną obwolutą, co oznacza duchową izolację i trudność w dotarciu do tych osób z prawdą. Obwoluta ta sprawia, że wpływ na ich postawę jest ograniczony.
Niebieskie kropki oznaczają ludzi, którzy mówią Bogu „tak”. Między nimi biegną białe linie symbolizujące Ducha Bożego, który jednoczy ludzi wierzących. Linie te tworzą trójkąty, będące odniesieniem do Trójcy Świętej. W tej strukturze można odnaleźć słowa Jezusa: „Gdzie dwóch albo trzech zgromadzonych w imię moje, tam i ja jestem pośród nich”. Wspólnota oparta na takiej relacji staje się przestrzenią rozprzestrzeniania się Królestwa Bożego. Każda osoba przekazuje Dobrą Nowinę kolejnym osobom, które następnie czynią to samo. Niebieskie kropki chronione są białą obwolutą, stanowiącą ochronę przed destrukcyjnym wpływem zła.
Zielone kropki przedstawiają ludzi niezdecydowanych – tych, którzy nie mówią Bogu ani „tak”, ani „nie”, bądź jednocześnie wypowiadają oba te słowa. Są to osoby, które nie określiły jeszcze swojej postawy i często nie podejmują refleksji nad własnym wyborem. Łączą je szare linie, a brak ochronnej obwoluty sprawia, że są szczególnie podatne na wpływy z obu stron. Zarówno czerwone, jak i niebieskie kropki pokładają w nich największą nadzieję, starając się przeciągnąć je na swoją stronę. Zielony kolor staje się tu znakiem nadziei, ale i duchowej niestabilności.
Trzy barwy: czerwona, zielona i niebieska tworzą podstawową paletę RGB, z której można uzyskać każdy inny kolor. Podobnie świat ludzi, choć niezwykle różnorodny, opiera się na tych trzech zasadniczych postawach. Świat duchowy jawi się tu jako czarno-biały, z odcieniami szarości, natomiast świat widzialny jest pełen barw. Pomiędzy kropkami i liniami znajduje się przeźroczystość – pustka, która podkreśla, że cała rzeczywistość zbudowana jest właśnie z tych relacji i wyborów.
Komentarze
Prześlij komentarz